Tatoeages

19 Februari 2019

                                                                                                       tatoeage

TATOEAGES, TEKEN VAN LEVEN

Van een subtiel hartje op een enkel tot armenbedekkende "sleeves". Tattoos zijn vaak meer dan lichaamsversiering, het zijn bijzondere verhalen en zichtbare herinneringen.

Deze week sprak ik met een klant over "onze tattoos".

"Mijn litteken is eigenlijk ook een soort tatoeage, en mijn tattoo is weer een ode aan dat litteken".

Haar verhaal :
Tijdens mijn puberteit kreeg ik een ernstige vorm van scolliose, een verkromming van de ruggengraat. Ik had erg veel pijn en er waren vrij veel dingen die ik niet meer kon. Drie dagen voor mijn zeventiende verjaardag werd ik geopereerd en daarna heb ik nog minstens een jaar gerevalideerd. Ik heb een ruggengroot litteken, maar dat mag iedereen zien. Ik zou nooit een tattoo over het litteken laten plaatsen, ik wil het niet verbergen. ik ben zo ontzettend dankbaar dat de operatie gelukt is. Het was een zware periode, maar het resultaat is heel mooi geworden. Het voelde echt als een overwinning en ik wilde mijn trots met een tatoeage vastleggen. Misschien omdat het gevoel dan een beetje bij me blijft, opdat ik het nooit vergeet. Op Pinterest kwam ik die treffende zin van Atticus tegen. De tekst past prachtig bij mijn situatie en daarbij helpen gedichten me sowieso als ik ergens mee zit. Dichters kunnen mijn gevoelens vaak veel beter omschrijven dan ikzelf. De tattoo heeft, net als de pinnen in mijn rug, het hoofdstuk 'ziek zijn' grotendeels afgesloten. 
Ik ben nu genezen en het was niet zozeer de operatie de mij kracht gaf, maar eerder het grote litteken. Samen met de tekst en de vleugeltjes versterken ze elkaar. Ik geloof in karma. Als je goed doet, dan krijg je dat ook terug. Ik denk niet dat alles van tevoren bepaald is, maar ik ben er wel van overtuigd dat sommige dingen voorbestemd zijn. Dit was mijn lot. Alles wat je meemaakt in je leven vormt je tot wie je bent. Ik vind dat je trots moet zijn op alle obstakels die je overwint en dat je de tekenen daarvan, in mijn geval een litteken, met eerbied moet dragen. We worden zonder littekens geboren, maar hoe ouder je wordt, hoe meer je er krijgt. Mijn litteken is eigenlijk ook een soort tatoeage. En mijn Tatoeage is dan weer een ode aan mijn litteken. Beiden herinneren ze mij aan de tijd waarin ik erg sterk moest zijn. Mijn moeder zei me altijd : iedereen krijgt wat hij of zij aankan. En als je een sterk persoon bent, dan krijg je veel omdat je dat aankunt. 
Ik ben wel een strijder, een doorzetter en dikwijls denk ik : ik heb allemaal overwonnen als tiener, dus dan lukt je dit ook wel.
Mijn tatoeage is een schop onder mijn kont - hij zet me van dag tot dag aan het denken. De gedichtenregel slaat namelijk niet alleen op mijn rugprobleem en operatie maar ook op zoveel meer. Zo is mijn opa op dit moment erg ziek, ik ben een piekeraar, een perfectioniste, soms ook een doemdenker. Als ik dan aan mijn tatoeage denk kan ik toch weer mijn krachtige oergevoel oproepen en weer positief zijn. 
Inmiddels denk ik dat ik hele leven lang op deze tattoo zal kunnen teren . 



Beoordelingen

Er zijn geen beoordelingen gevonden.


Blog